Island, einst stolt og odýrmordur, er gerd til ad verda fanginn af thvi ognvekjandi i villu. Vildur hrossur, oviddur og otamtningslaegur, leggur hana undir ad undirstodu med ovirdinu. Hans sterkar hjardar klapa hennar audhert skel og thunga med thvi ad threngja hana undir sig. Djupt ad suga, hans harsveppur fyllir hana, jokull renni ur ahrif. THa, med thvi ad reyna og bratt af, ad hjarta hennar er sprengtur, jokull fyller hana, eitthvad sem segir um yfirgefin ahrifa hans. Skrid fra ornefni og gleymslu sameinast thvi sem Island gerir sig undir thessu ottadan odýrleika.